G e h e i me Plek

Blij huppelt Hieke naar huis. Ze zingt een lied, een zelfgemaakt lied. "Een baby in een pakje...dat kan ik wel heel erg goed, ja dat kan ik zeker wel heel erg verschrikkelijk goed..."

Het lied rijmt niet helemaal, maar dat geeft niet.

Bij het lied maakt ze een dans. Om te dansen springt ze telkens van de ene kleine tegel naar de andere. De stoep van Hieke heeft grote en kleine tegels. De grote zijn de zee, dus het komt goed uit dat ze voor haar dans alleen op de kleine mag.

Hups, daar gaat ze. Dansen kan ze ook al zo goed.

"Een baby in een pakje..."

Voor de deur van Hieke's huis staat haar moeder ongerust te kijken.

"Waar was je?" vraagt ze.

"O, bij de postmeneer," zegt Hieke.

"Bij de postmeneer?"